Hoe te kussen: de kunst van het liefhebben in één gebaar

Er zijn gebaren die geen uitleg nodig hebben. En toch besteedt men een heel leven aan het proberen ze te begrijpen.

Kussen behoort daartoe. Een eenvoudig woord, bijna te eenvoudig voor wat het bevat. Een gebaar dat de mensheid beoefent zolang ze bestaat, dat ze heeft geprobeerd te verbieden, te codificeren, te schilderen, te bezingen, zonder het ooit werkelijk uit te putten. Bij 1969 geloven we dat liefde een kunst is. En elke kunst verdient het begrepen te worden voordat ze ten volle beleefd wordt.

Kussen: wat verbergt dit woord werkelijk?

Het woord komt van het Latijnse bracchium, de arm. Kussen betekent in de eerste plaats omhullen, bevatten, beschermen. Nog voordat de lippen elkaar raken, heeft het lichaam al alles gezegd.

De Romeinen weigerden alles in hetzelfde woord te stoppen. Ze onderscheidden de osculum, de sociale kus op de wang van een vriend, de basium, tederder, voorbehouden aan wie men werkelijk liefheeft, en de sauvium, die erotische en gepassioneerde kus die men uitwisselt wanneer woorden niet meer volstaan. Drie woorden voor drie intenties, drie verschillende manieren om te zeggen ik ben er, jij telt, ik verlang naar jou. Ze begrepen vóór ons dat elke kus een taal op zich is.

Die kracht voelde ook de Kerk, op haar eigen manier. In 397, tijdens het Concilie van Carthago, achtten de religieuze autoriteiten het noodzakelijk de kus tussen mannen en vrouwen te verbieden. Men verbiedt niet wat onbeduidend is. Dit verbod zegt, ondanks zichzelf, alles wat dit gebaar altijd heeft gedragen.

En u, hoe ervaart u dat woord?

Wanneer u zegt "ik ga hem kussen", denkt u dan aan uw lippen, aan uw armen, aan uw hele lichaam dat zich naar de ander wendt?

Want dat is precies wat het is. Een kus begint lang voor het contact. Hij begint in de intentie.

Waarom kussen zo'n effect heeft

De wetenschap heeft er lang over gedaan om de kus serieus te bestuderen. En toen ze dat deed, ontdekte ze iets behoorlijk duizelingwekkends. Op het moment dat uw lippen die van de ander raken, ontketent uw brein een cascade van dopamine, oxytocine en serotonine. Dezelfde moleculen als die welke een rol spelen bij verslaving. Geen wonder dat men er altijd naar terugkeert.

De antropoloog Vaughn Bryant Jr., hoogleraar aan de Texas A&M University, heeft een hypothese geopperd die ons blijft raken: de kus zou zijn oorsprong vinden in de reuk. Voordat de lippen elkaar raakten, besnuffelden onze voorouders elkaar instinctief, op zoek naar een compatibiliteit in de geur van de ander die woorden niet konden verwoorden. Deze sniff kiss, die vandaag nog steeds in bepaalde culturen in Zuidoost-Azië wordt beoefend, zou het meest eerlijke overblijfsel zijn van wat de kus altijd is geweest: een manier om de ander diepgaand te herkennen, zonder bedrog.

Maar wat de wetenschap niet zegt, is dat deze chemie niet op dezelfde manier wordt geactiveerd naargelang de kwaliteit van de kus. Een mechanische, afwezige, gehaaste kus ontketent niet veel. Het is de volledige aanwezigheid die het verschil maakt. Er zijn, werkelijk er zijn, zonder te denken aan wat men daarna zal zeggen, zonder de eigen prestatie te bewaken. De mooiste kus is die welke men geeft terwijl men vergeet dat men wordt geobserveerd.

Er is ook iets wat weinig mensen weten. De kus is een van de zeldzame momenten waarop alle zintuigen tegelijkertijd actief zijn. De smaak, de reuk, de tastzin, soms het gehoor, de blik die wazig wordt. Daarom is hij zo moeilijk te vergeten. Hij drukt zich af in het sensorische geheugen, dat nooit liegt.

De eerste kus: waarom we hem nooit vergeten

Er zijn eerste keren die men vergeet. De eerste kus, nooit. De neurowetenschappen hebben het bevestigd: ons brein slaat emotioneel intense ervaringen op met een opmerkelijke precisie. De amygdala, die kleine hersenstructuur, versterkt de opslag van herinneringen die geladen zijn met emotie, wat verklaart waarom uw eerste kus zo helder in uw geheugen gegrift blijft.

Rousseau sprak erover als over een duizeling. In zijn Confessions beschrijft hij de eerste kus met Madame de Warens met een precisie die de eeuwen doorstaat. Niet omdat het perfect was, maar omdat het oprecht was. De eerste kus hoeft niet technisch te zijn. Hij moet oprecht zijn.

Wat velen niet weten, is dat de eerste kus ook een biologische test is. Zonder het te beseffen analyseert men de genetische compatibiliteit van de ander via zijn feromonen. Studies hebben aangetoond dat vrouwen, in het bijzonder, onbewust het immuunsysteem van hun potentiële partner evalueren tijdens een kus. De natuur is romantischer dan men denkt.

Als uw eerste kus met iemand niet is verlopen zoals verwacht, weet dan dat het bijna nooit een kwestie van techniek is. Het is een kwestie van timing, van vertrouwen, en soms gewoon van de ander. Sommige kussen hebben tijd nodig om hun ritme te vinden. En dat is precies waar alles interessant wordt.

French Kiss: de kunst van het kussen die zich niet echt laat improviseren

De french kiss heeft een slechte reputatie bij wie hem slecht heeft beleefd. Te veel tong, te weinig zachtheid, een ritme dat nergens op slaat. En toch, goed uitgevoerd, is het een van de meest intieme gebaren die er bestaan tussen twee mensen.

De gulden regel is nooit te doen wat de ander nog niet doet. Volg, wacht op de uitnodiging voordat u iets voorstelt. De tong is geen inbreuk, het is een vraag. En zoals elke goede vraag verdient ze het om op het juiste moment gesteld te worden, met zachtheid. Begin met een gesloten kus, laat uw lippen aan elkaar wennen. Als de ander zich opent, open u dan ook. Als de ander vertraagt, vertraag dan mee.

Variëren in intensiteit is misschien het best bewaarde geheim van goede kussers. Afwisselen tussen een langzame en diepe kus en een korte en lichte kus creëert een zachte spanning die de ander onmogelijk aan iets anders laat denken. Dit is wat de Japanners ma noemen, de kunst van de ruimte tussen de dingen, die elk gebaar zijn volle reliëf geeft.

De handen spelen ook hun rol. Een gezicht gehouden tussen de handpalmen, een hand zacht gelegd op de nek, vingers die de schouder strelen. De kus is geen geïsoleerd gebaar, het is een choreografie. En zoals elke goede choreografie vereist ze dat elk deel van het lichaam zich bewust is van het andere.

Kussen als een expert: de details die alles veranderen

Men spreekt veel over de kus als een instinctieve impuls, en dat klopt. Maar de mooiste kussen zijn niet noodzakelijk de meest spontane. Het zijn vaak degene waaraan men heeft gedacht, die men heeft voorbereid zonder dat het zichtbaar is.

Begin met de adem. Niet in de letterlijke zin, maar in de zin van het ritme. Een kus die te snel begint, is een mislukte kus nog voor hij begonnen is. Nader langzaam, laat de afstand vanzelf kleiner worden. Dat fractie van een seconde waarop uw lippen elkaar nog niet raken, waarop u de adem van de ander voelt, dat is al de kus.

Zachte lippen zijn geen esthetisch detail. Ze veranderen letterlijk de sensatie voor de ander. Een droge, gespannen, strakke mond verbreekt de betovering. Een soepele, gehydrateerde mond nodigt uit om te blijven. Daarom heeft Love to Love de Love Potion bedacht, een sensuele gloss die de mond voorbereidt én verfraait, met een lichte textuur die op de lippen verdwijnt en een zachte, bijna zoete sensatie achterlaat die uitnodigt om verder te gaan.

Oogcontact vlak voor de kus wordt vaak onderschat. Sluit uw ogen niet te vroeg. Kijk de ander een seconde langer aan dan gewoonlijk, net lang genoeg om de spanning te laten stijgen, net lang genoeg opdat de kus verwacht wordt. Dat zwevende moment tussen de blik en het contact, daar begint de magie werkelijk.

En als u de ervaring echt wilt verdiepen, verder verkennen dan de lippen, de nek, de hals, de schouders, dan wordt de kus iets anders. Iets diepers, iets zinnelijkers. Onze selectie Orale Seks is precies voor die momenten bedacht, wanneer het verlangen de kus overstijgt en u wilt dat elke sensatie de hoogte van het verlangen evenaart.

 

Wat een man voelt wanneer hij kust: de tekenen die niet liegen

De vraag keert vaak terug, en ze verdient een eerlijk antwoord.

Een man die mechanisch kust en een man die kust omdat hij geraakt is, werkelijk geraakt, dat lijkt niet op hetzelfde. Wanneer een man er volledig bij is, vertraagt zijn kus. Paradoxaal genoeg. Alsof hij wil dat het moment duurt, alsof hij bang is dat het de laatste keer is. Hij komt terug. Hij begint opnieuw. Hij legt zijn lippen met een soort zorg.

Zijn handen bewegen ook anders. Ze liggen er niet zomaar, ze zoeken. Het gezicht, het haar, de hals. Alsof de kus alleen niet genoeg is om te bevatten wat hij voelt.

Gustav Klimt schilderde het in 1907 met een ontroerende emotionele precisie. In De Kus omhult de man de vrouw, zijn hand houdt haar gezicht vast met een tederheid die bijna op devotie lijkt. Klimt schildert geen gebaar. Hij schildert een innerlijke toestand, die manier waarop het liefdesverlangen wil beschermen wat het aanraakt. Het verschil tussen een kus en een liefdeskus speelt zich niet af in de lippen. Het speelt zich af in de intentie die eraan voorafgaat.

Geschiedenis van de kunst van het kussen

De kus heeft een geschiedenis, een echte.

Het Kama Sutra, geschreven in de vijfde eeuw voor Christus, beschreef al een tiental verschillende soorten kussen. De Romeinen classificeerden hem. De Middeleeuwen maakten er een daad van trouw van: men kuste de hand van de heer, de voeten van de paus, de lippen van de verloofde bij het huwelijk. De Zwarte Dood in de veertiende eeuw dreigde hem te doden: artsen verboden elk mondcontact, en de kus werd een daad van moed. In 1923 gaven Amerikaanse soldaten die uit Europa terugkeerden hem zijn beroemdste naam.

En dan komt 1969. Dat jaar verandert er iets diepgaand.

Mei '68 heeft de fundamenten doen schudden. De Franse samenleving bevrijdt dit gebaar van alle schuld, van alle schaamte die zich gedurende eeuwen had opgestapeld. De kus is geen daad van rebellie meer. Hij wordt eindelijk wat hij altijd heeft willen zijn: een daad van natuurlijke vrijheid.

Serge Gainsbourg en Jane Birkin zingen 69 Année Érotique. De titel schokt, en toch schuilt er achter de provocatie iets zachters, bijna ernstiger: de viering van het aanvaarde verlangen, van het genot dat zich niet meer hoeft te rechtvaardigen.

Op 6 januari van datzelfde jaar ontmoeten drie reuzen van het Franse chanson elkaar voor de eerste en enige keer: Brassens, Brel, Ferré. Urenlang spreken ze over poëzie, vrouwen, liefde. De grootste dichters van hun generatie bijeen, en waar ze over spreken, is liefhebben.

En Picasso, op 88-jarige leeftijd, schildert De Kus. Verweven gezichten, zwarte lijnen op een crèmekleurige achtergrond, twee wezens wier contouren in elkaar opgaan. De ogen zijn leeg, geen blik, enkel een totale versmelting. Alsof Picasso op die leeftijd had begrepen dat de kus niet meer gezien hoeft te worden — hij wordt gevoeld.

Daarom hebben we voor 1969 gekozen. Niet alleen uit nostalgie, maar omdat dat jaar iets wezenlijks belichaamt: liefde als kunst, verlangen als vrijheid, de kus als universele taal. The Art of Loving, dat is precies dit.

U vindt niets nieuws uit, u zet een zeer, zeer oude traditie voort.

Kussen: wat niemand er echt over schrijft

Men heeft u leren lopen, lezen, autorijden, maar niemand heeft u leren kussen. En misschien is dat maar goed ook, want de mooiste kus is niet degene die men heeft geleerd. Het is de kus die men samen met de ander uitvindt, in het moment, zonder vangnet.

Wat dit artikel u geeft, zijn geen regels. Het is een manier om te begrijpen wat u doet wanneer uw lippen die van de ander raken. Om het gewicht van dit gebaar te meten. Om het de plaats terug te geven die het altijd al verdiende.

De Romeinen hadden er drie woorden voor. Picasso wijdde er zijn laatste doeken aan. Rousseau maakte er literatuur van. Gainsbourg maakte er een schandaalse én tedere chanson van.

En u, wat doet u met uw volgende kus?