Nathalie « een kleine stap voor mij, een grote rilling voor mijn lichaam »

Na een studie moderne letteren aan de universiteit nam ik een functie als secretaresse bij een notariskantoor. Een fatsoenlijke baan op een serieuze plek.
Daar ontmoette ik mijn man.

Laurent… mijn man, mijn rots, de vader van mijn kinderen. Een geruststellende, welwillende man, van een absolute trouw. Geen brandende passie, nee, maar een zachte, constante, betrouwbare geborgenheid. Ik hield van deze rustige vorm van liefde. We hebben drie kinderen gehad, een vol en goed geleid leven: een licht huis, vakanties in Bretagne, herinneringen opgeborgen in albums met gouden hoekjes. Ik stopte met werken om voor mijn gezin te zorgen, zoals vanzelfsprekend was. Wat men « de plicht » noemt was voor mij een vorm van liefde.

En dan het leven.
Een deel van mij was een beetje vervaagd, mijn vrouwelijkheid misschien, maar ze keerde terug, schuchter, met de jaren. Weer aan het werk gaan en de dagen van Laurent delen tot aan zijn pensioen was een mooie periode van verbondenheid tussen ons.

Seksualiteit was voor mij nooit een storm. Eerder een teder ritueel, een beetje voorspelbaar, vaak snel. Er was weinig ruimte voor het onverwachte. En ik wist destijds niet dat het ook anders kon.

Toen Laurent ziek werd, stond alles stil. De reizen die we planden, de diners, het gelach.
Ik heb tot het einde voor hem gezorgd en hij is in 2020 heengegaan.
Ik bleef achter in dit huis dat te stil was geworden. De kinderen vlogen uit en ik moest leren leven met mijn rouw en mijn netjes gevouwen herinneringen.

Ik had niet gedacht, op mijn 55ste, dat er nog iets kon beginnen.

En toch…

Op een zomeravond vierden we op het terras mijn verjaardag met mijn vriendinnen. Na een paar glazen wijn kwamen de gesprekken zachtjes los. Ze spraken over seksualiteit, over intiem genot, over die vrijheid die ze zichzelf gunden wanneer ze alleen waren.
Speeltjes voor volwassenen, « elegante sextoys », zoals ze zeiden, die niets meer gemeen hadden met de clichés van weleer.

Ik glimlachte stilletjes.
Toen keek een van hen me aan, met een zachte guitigheid:
« Heb jij jezelf ooit al plezier gegeven, Nathalie? »
Ik haalde mijn schouders op en ik geloof dat ik een « niet echt » mompelde dat betekende: nooit.

Ze lachten, teder. Maar in hun lach was geen spot, geen verlegenheid.
Er was die rustige zekerheid dat het nooit te laat was.

Enkele dagen later wachtte er een pakket op mijn drempel.
Een sobere, discrete doos, en binnenin een klein briefje: « We wensen je een heel, heel gelukkige verjaardag. »

De zomerse postbode, een jonge man met een gebruinde huid, schonk me een openhartige glimlach en wenste me een prettige dag. Hij droeg een goed zittend wit T-shirt over zijn gespierde borst. Ik voelde plotseling een warmte, onverwacht, jeugdig.

Met gretigheid en nieuwsgierigheid bekeek ik de inhoud van het kostbare pakket nauwkeuriger.
Binnenin, een klein zwart voorwerp.

Het leek op een lippenstift, maar nee. « Stimulateur clitoridien air pulse - Pro 2 Kiss » van het merk Satisfyer, gekocht op de site 1969. Een knipoog van mijn vriendinnen. Het was een clitorale stimulator, discreet.

Een van die genotsobjecten waarover ze spraken.
Ik pakte het speeltje uit met gloeiende wangen terwijl ik vanuit mijn ooghoek de bezorger zag wegrijden met zijn bestelwagen.

Ik ging naar boven.
Ik deed de deur op slot, meer uit gewoonte dan uit noodzaak.
Het huis was leeg, maar in mij bewoog alles.

Ik gleed onder het laken, het kleine voorwerp in de hand. Een snelle blik op de gebruiksaanwijzing en ik drukte op de knop.
Het trilde zachtjes, als een geheim dat zich wilde ontvouwen.

Ik aarzelde. Toen legde ik het op mezelf, of liever gezegd, op mijn clitoris.

In het begin was het een rilling, licht, een adem op de huid.
Dan een warmte, diffuus, traag, aanhoudend.
Een zachte spanning begon langs mijn benen omhoog te kruipen, mijn buik te vullen, mijn borst te doen rijzen.

Ik sloot mijn ogen.
Mijn lichaam ontglipte me, en toch was ik nooit zo aanwezig geweest.

Toen de golf steeg, dacht ik dat ik zou breken.
Maar nee.
Ik stortte in, ja, maar in een soort vanzelfsprekendheid.

Mijn eerste orgasme. Mijn echte eerste.
Degene die ik mezelf had geschonken, alleen.
Degene waarop ik had gewacht zonder het te weten.

Ik bleef daar staan, roerloos, met vochtige ogen en een kloppend hart.
In dat moment had iets de vorm van een naakte waarheid.
En een zachtheid die ik nergens anders had gevonden.

Die avond, in die stille kamer, hield ik op een brave vrouw te zijn.
Ik was een levende, vibrerende vrouw.

Ik ben nog altijd Nathalie, 56 jaar, weduwe, moeder van drie kinderen, discrete Bordelaise.
Maar nu weet ik het.
Ik weet dat vrouwelijk genot geen gril is, noch een luxe voorbehouden aan de jeugd.
Het is een territorium om te ontdekken, te verkennen, met tederheid.
Een territorium dat ik lang heb genegeerd, en dat me heeft verwelkomd als een vanzelfsprekendheid.

Ik weet niet wat de toekomst me brengt.
Ik weet niet zeker of ik iemand wil ontmoeten.
Maar ik weet dat ik leef.
En dat mijn lichaam ook een tweede leven verdient.

Soms, 's avonds, pak ik mijn kleine intieme speeltje erbij, samen met andere die de collectie zijn komen aanvullen, op mijn nachtkastje gelegd in een etui als een geheim juweel.
En ik glimlach terwijl ik naar de hemel kijk.

Een kleine stap voor mij, een grote rilling voor mijn lichaam!